کشت هیدروپونیک شامل انواعي از روشهاي غير متعارف کاشت گياهان است . مانند کشت آبي و کشت در ماسه و کشت در سنگريزه و کشت هوايي و ... به طور کلی کلمه هيدروپونيک مترادف با کشت بدون خاک است. در زير انواعي از کشت هاي هيدروپونيک توضيح داده مي شوند:
کشت آبي يا مايع : ريشه گياه به طور مداوم در محلول غذايي قرار دارد و گياه از قسمت طوقه ( حد فاصل ريشه و ساقه ) بيرون از مايع است و با پلاستيک و مقوا و ... بالا نگه داشته شده است .
کشت در ماسه : ريشه گياهان در داخل مواد جامدي که داراي قطر کوچکتر از ۳ ميلي متر باشند قرار دارد و اين مواد مانند پلاستيک و پشم سنگ و يا هر ماده ديگري که آلي نباشد ممکن است .
کشت در سنگريزه : ريشه گياهان در موادي که قطري بيشتر از ۳ ميلي متر دارند قرار گرفته مثل سنگ خارا، ورمي کوليت، پرلیت و هر ماده غير آلي ديگر .
کشت در هوا (هوا کشت) : در اين روش ريشه گياهان در محيطي قرار گرفته که به وسيله قطرات آب که حاوي مواد غذايي لازم است اشباع شده است . اين روش به تجهيزات پيشرفته نياز دارد .
کشت درمواد آلی: مانند کوکوپیت (الیاف نارگیل) و یا خاک اره.
به طور کلي کشت بدون خاک به دو نوع کلی تقسیم می شود :
۱- سيستم باز : محلول غذايي مجددا استفاده نمی شود، مثل کشت در پشم سنگ و کشت در سنگريزه.
۲-سيستم بسته : محلول غذايي مجددا مورد استفاده قرار مي گيرد و به عبارت ديگر محلول در يک چرخه قرار دارد و به آن فقط مواد غذايي که کاهش مي يابند و آب اضافه مي شود .
مزایا و معایب روش کشت بدون خاک نسبت به ديگر روشهاي متداول کشت گياهان:
۱- چون محلول غذايي مايع است به راحتي مي توان آن را کنترل کرد و تنها مواد غذايي که کاهش يافته است را به محلول اضافه کرد در حالي که در خاک اين کار هزينه زيادي دارد.
۲- گياهان را مي توان در مناطقي پرورش داد که در حالت عادي رشد نمي کنند.
۳- مصرف آب در اين روش به طور قابل ملاحظه اي کاهش مي يابد و اين يک مزيت براي نواحي خشک است .
۴- در اين روش ضد عفوني کردن محيط کشت بسيار کم شده و کم هزينه است در حالي که ضد عفوني کردن خاگ گران قيمت و بسیار مشکل می باشد. پس در اين روش آلودگيهاي ريشه بسيار کم ديده مي شود.
۵-در اين روش برداشت محصول بسيار بيشتر و کيفيت آن بسیارعالي می باشد زیرا مواد غذايي به راحتي و به اندازه کافی در اختيار گياه قرار داشته است. پس در حقيقت کيفيت و کميت محصول در واحد سطح افزايش چشمگيري دارد .
۶-در اين روش از حجم ريشه ها به شدت کاسته مي شود و چون ريشه ها نسبت به کشت خاکي کم شده کمتر هم دچار بيماري مي شوند و انرژی گیاه صرف تولید بخش هوایی از جمله میوه می گردد.
۷- مهمترين عيب اين روش اين است که به سرمايه گذاري نسبتا زیادی در ابتدای امر نياز دارد. اما ان مطلب هم در طول دوره برداشت و عملکرد بالای محصول جبران می شود.
۸- براي کشت گياهان با اين روش به افرادي نياز است که در اين زمينه تخصص و آگاهي داشته باشند .
۹- آلودگي آبهاي زير زميني هم در اثر مخلوط شدن با محلول هاي غذايي مشکلي ديگر است، هرچند این موضوع نیز در مقایسه با کشتهای خاکی بسیار کمتر می باشد.
۱۰-دفع ضايعاتي مثل پشم سنگ که به عنوان محيط رشد مورد استفاده قرار می گیرندهم مشکل است.
به طور کلي اين روش يکي از روشهاي نوين در کشاورزي بوده و از رشته هايي است که آينده اي درخشان در دنياي کشاورزي دارد.


